من سابقه خانوادگی آندومتریوز دارم و هنوز پزشکان من را رد می کنند

همانطور که گفته شد مارنی گودفرند

مارس است ماه آگاهی از اندومتریوز.

در نوجوانی می دانستم که عادت ماهانه ام طبیعی نیست. من به دلیل تامپون های سنگین و پدهای سوپر ماکسی درد و خونریزی زیادی داشتم، با وجود اینکه اغلب آنها را عوض می کردم. از دختران دیگر در تیم تشویقم پرسیدم: “آیا زمان شما واقعاً دردناک است؟” بعضی ها می گفتند درد دارند، اما درد من آنقدر بد بود که مجبور شدم زودتر از موعد مدرسه را ترک کنم. یک روز یکی گفت پشت شلوارم را جلوی همه خون دیده اند. هیچ نظری نداشتم و خیلی خجالت کشیدم.

من همچنین اختلال عملکرد کف لگن دارم که فکر می کردم در آن زمان بسیار رایج بود. دکتر مراقبت های اولیه ام چیزی را که او آن را “دارای بانوی پیر” می نامید برای جلوگیری از نشت من تجویز کرد. او هرگز نگفت: “شاید اینجا مشکلی وجود داشته باشد” یا مرا به فیزیوتراپی معرفی نکرد. من به عنوان یک تشویق کننده فوق العاده فعال بودم و نمی توانستم کف لگنم را کنترل کنم. هر وقت غلت می زدم، به معنای واقعی کلمه شلوارم را آب می زدم. دارو جواب نداد، بنابراین من شروع به حمل یک شلوارک تعویض کردم و فقط با این مشکلات برخورد کردم.

با نگاهی به گذشته، پرچم های قرمز زیادی وجود داشت که نباید نادیده گرفته می شد. من به دکترم در مورد خونریزی بیش از حد قاعدگی، حالت تهوع، چاقو زدن، دردهای خنجری در زیر شکم و اسپاسم در گونه های پشتم گفتم. کاری نکردند جز اینکه به من قرص های ضد بارداری دادند. ضمنا من هر ماه پریود نمی شدم. من یک بار به مدت هشت ماه پریود نشدم و دکتر گفت: “خوشحال نیستی که مجبور نیستی با این موضوع کنار بیایی؟”

مادرم مشکوک بود که من مبتلا به آندومتریوز هستم که در خانواده من وجود دارد. هم مادر و هم مادربزرگ من این عارضه را دارند و مجبور شدند پس از بچه دار شدن تحت عمل جراحی ابلیشن و هیسترکتومی قرار بگیرند. مادرم به پزشک متخصص زنانم در مورد سوء ظن خود گفت، اما آنها نگرانی های او را رد کردند. در ابتدا فکر کردم، “این پزشکان بیشتر از من می دانند”، اما ناامید شدم و شروع به مبارزه برای پاسخ های بیشتر کردم.

علائم من در دانشگاه افزایش یافت. درد غیر قابل تحمل بود. یادم می آید یک بار سعی کردم سوار ماشینم شوم و آنقدر گرفتار بودم که حتی نمی توانستم بنشینم. سال‌ها از انواع مختلف قرص‌های ضدبارداری استفاده می‌کردم. بعد از آن من دو بار در ماه پریود شدم. سال اول که بودم تصمیم گرفتم قرص را ترک کنم و پزشک زنانم مرا به خاطر آن شرمنده کرد. من را به یک متخصص گوارش ارجاع دادند که آزمایش هایی انجام داد و گفت: “شما در دانشگاه هستید و استرس دارید. این فقط IBS (سندرم روده تحریک پذیر) است که از بین می رود.”

اما از بین نرفت و مجبور شدم کلاس ها را از دست بدهم و برنامه ها را اغلب لغو کنم. بارها به خودم می‌گفتم خود را آماده کنم و مانند یک ورزشکار با درد کنار بیایم. در روزهای منتهی به پریود، مضطرب بودم و به تحمل یک دوره غیرقابل کنترل دیگر فکر می کردم. گاهی اوقات احساس می کردم دارم دیوانه می شوم زیرا چندین پزشک حرفه ای می گفتند مشکلی در من نیست.

من یک مربی شخصی شدم و تا آنجا که می توانستم برای مدیریت درد شروع به مصرف داروهای ضد التهابی کردم. این یک راه حل طولانی مدت نبود، اما باید سر کار حاضر می شدم و فعال بودم. من با یکی از سرپرستانم در این مورد صحبت کردم که در سلامت زنان بود و به او گفتم که دیگر نمی توانم از نظر فیزیکی روی پریودم کار کنم. او بسیار فهمیده بود و همانطور که بیشتر در مورد آن صحبت می کردم، می دانستم که باید خودم را آموزش دهم و کمکی را که به شدت به آن نیاز داشتم دریافت کنم.

در نوامبر 2024، علائم من پس از ابتلا به کووید بدتر شد. فکر می‌کنم خیلی‌ها به اورژانس می‌روند، اما می‌دانستم که کاری برای من انجام نمی‌دهند. من پزشک زنان دیگری را دیدم که به نمودار من نگاه کرد و گفت: “می بینم که قرص را ترک کردی.” به او گفتم درباره اندومتریوز خوانده بودم و فکر کردم باید جراحی کنم. “اگر می خواهید برای جراحی درخواست کنید، من می توانم آن را انجام دهم، اما فکر نمی کنم این کار کمک زیادی کند، و حتی ممکن است آن را انجام ندهید.” من آنجا نشسته بودم و فکر می کردم که چرا من به ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود (HCPs) می گویم که چگونه از من مراقبت کنند. این دیدار مرا تحت تأثیر قرار داد.

2024

من به طور جدی شروع به تحقیق در مورد آندومتریوز کردم و فهمیدم که جراحی اکسیزیون استاندارد طلایی است. در سال 2025، حدود سه روز قبل از پریود، خونریزی از مقعدم شروع شد که باعث وحشت من شد. من سرانجام پس از ارسال پست در یک گروه پشتیبانی آنلاین محبوب آندومتریوز، Nancy’s Nook، یک OB/GYN واقعاً خوب پیدا کردم که در این روش متخصص است. او اولین متخصص پزشکی بود که واقعاً به من گوش داد و به من احساس راحتی کرد. چنین موهبتی بود. یادم می آید که او به من گفت: “تو واقعاً با این مشکل دست و پنجه نرم می کنی. فکر می کنم وقت آن رسیده است که جراحی کنی.”

با مامانم از جلسه خارج شدم و شروع کردم به گریه کردن. وقتی او گفت: “آنچه که تو می گذری طبیعی نیست” احساس کردم وزن زیادی از روی من برداشته شد. همان دکتر عمل جراحی مرا انجام داد و تشخیص داده شد که آندومتریوز مرحله 2 / مرزی 3 با بیشتر چسبندگی‌ها در رکتومم وجود دارد. من بالاخره حدود شش ماه پیش جراحی کردم و هنوز در مراحل اولیه بهبودی ام است، اما احساس امیدواری می کنم که بالاخره در مسیر درستی برای بهبودی قرار گرفته ام.

من شروع به به اشتراک گذاشتن تجربه خود در رسانه های اجتماعی کردم تا به افزایش آگاهی کمک کنم و به زنان دیگر یادآوری کنم که آنها تنها نیستند و سزاوار شنیده شدن هستند. من اغلب پیام هایی از زنانی دریافت می کنم که با علائم، تاخیر در تشخیص یا احساس طرد شدن دست و پنجه نرم می کنند، و من همیشه مفتخرم که مکانی امن برای این مکالمات باشم. ایجاد اعتماد و جامعه برای من بسیار مهم است.

به عنوان یک مربی بهداشت با مدرک تغذیه، علاقه زیادی به سلامتی و تندرستی دارم. امیدوارم دیده شدن من مردم را تشویق کند که به شهود خود اعتماد کنند و بدانند که اگر اخراج شده اند از خود دفاع کنند اشکالی ندارد. اگر احساس می کنید مشکلی وجود دارد، ممکن است لازم باشد به یک پزشک متخصص دیگر مراجعه کنید. ممکن است خسته کننده باشد، اما ارزشش را دارد. من در حال حاضر در طرف دیگر هستم، من شاهد زنده ای هستم که نتیجه می دهد.

آیا زنان واقعی خود را دارید، داستان های واقعی برای به اشتراک گذاشتن؟ به ما اطلاع دهید.

زنان واقعی ما، داستان‌های واقعی تجربیات واقعی زنان واقعی هستند. دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات به اشتراک‌گذاشته‌شده در این داستان‌ها توسط HealthyWomen تأیید نمی‌شود و لزوماً نشان‌دهنده سیاست یا موضع رسمی HealthyWomen نیست.