تشخیص زودهنگام سرطان ریه در افراد غیر سیگاری

همانطور که گفته شد اریکا ریملینگر

در سن 43 سالگی، خطر سرطان ریه در من بسیار کم بود. من مرتب می دویدم، خوب غذا می خوردم و تا به حال یک سیگار نکشیده بودم. همچنین هرگز در معرض دود سیگار یا سطوح خطرناک آلودگی هوا قرار نگرفته ام. در واقع، پدرم یک پزشک ریه بود که از سنین پایین به من در مورد خطرات سیگار و سایر تهدیدات احتمالی برای سلامت ریه‌ام هشدار داد.

بنابراین تعجب من را تصور کنید که پس از یک دویدن سریع، برای انجام یک سی تی اسکن معمولی رسیدم و با تشخیص مرحله 1 سرطان ریه، آنجا را ترک کردم. فقط یک ساعت قبل، من مسیر معمول خود را بدون هیچ مشکل تنفسی می دویدم. نفس سنگینی نمی کشیدم احساس خوبی داشتم. هیچ علامتی نداشتم

راه من برای تشخیص بیماری با یک سفر خانوادگی و کاری به نیویورک آغاز شد که در آن شوهرم مرا تشویق کرد تا برای تصویری اولیه از سلامتی ام ام آر آی کامل بدنم را انجام دهم. او این کار را چند ماه قبل انجام داده بود و اسکن یک مشکل پزشکی کوچک را نشان داده بود که اگر نمی دانست برای رفع آن وجود دارد بدتر می شد. می خواستم بعدازظهر را در شهر با بچه ها بگذرانم، اما بالاخره تسلیم شدم و قرار گذاشتم. بیمه آن را پوشش نداد بنابراین من از جیب پرداختم.

رادیولوژیست توده کوچکی در ریه راستم پیدا کرد، اما به من توصیه کرد که آن را دنبال نکنم. رادیولوژیست به من گفت این یک “یافته جزئی” بود. مثل پیدا کردن یک کک مک در معاینه پوست بود: خوب است که آن را مشخص کنید و بدانید که آنجاست، اما جای نگرانی نیست. وقتی از قرار ملاقات برگشتم، به شوهرم گفتم: “می بینی؟ من از درون به همان اندازه زیبا هستم که از بیرون”.

من بیشتر در مورد یافته های MRI فراموش کردم، اما خانواده و دوستانم این کار را نکردند. پزشکان خانواده و دوستانم به من گفته بودند که MRI برای تشخیص بافت‌ها و اندام‌های جامد عالی است، اما برای بررسی ریه‌ها چندان خوب نیست. به من توصیه شد که با سی تی اسکن پیگیری کنم. فکر نمی کردم لازم باشد، اما به هر حال این کار را کردم.

به این ترتیب بود که در مطب رادیولوژیست نشستم و متوجه شدم که توده ریه من – کک و مک – طی ماه‌هایی که از MRI ​​من می‌گذرد، 4.1 سانتی‌متر رشد کرده است و این توده احتمالاً سرطان ریه مرحله 1 است.

من از باور کردن تشخیص امتناع کردم. من فقط از دویدن اومدم و مشکلی برای نفس کشیدن نداشتم. من سرفه نداشتم، بنابراین نمی توانستم سرطان داشته باشم. احساس خوبی داشتم پس خوب بودم. من با سرکشی فیلم سی تی اسکن را برای پدرم، دکتر ریه فرستادم. من هم یک کپی از آن را به شوهر یکی از دوستان رادیولوژیست که در خط کارپول دیدم دادم. می دانستم که اسکن را می خوانند و جواب بهتری نسبت به سرطان خواهند داشت. آن روز جمعه بود. روز شنبه تلفنم زنگ خورد و از دیدن نام دوستم روی شناسه تماس گیرنده متعجب شدم. چرا به جای پیام دادن زنگ می زد؟ او به من گفت که باید فوراً به یک انکولوژیست مراجعه کنم.

شوهرم اعزام شد، اما خوشبختانه به موقع برای قرار انکولوژیست من برگشت، جایی که او تشخیص را همراه من فهمید. من یک آدنوکارسینوم با رشد سریع داشتم که نیاز به جراحی داشت. وقتی به خانه رسیدیم، چهار فرزندمان را که بین 8 تا 14 سال سن داشتند، جمع آوری کردیم. آنها به سرعت فضا را حس کردند و یکی از آنها پرسید طلاق می گیری یا مادر سرطان دارد؟ به آنها گفتم سرطان دارم. بچه ها به چیزی که فکر می کردند شوخی بود خندیدند. بعد همه گریه کردیم.

روز بعد برونکوسکوپی کردم، روشی که نیاز به تهویه دارد. چند روز بعد من میزبانی یوم کیپور بودم که در آنجا خبر را به عزیزانمان دادم. شوهرم این هفته تماس های تلفنی بی شماری داشت تا مرا در برنامه جراحی قرار دهد. قرار بود یک هفته بعد از اطلاع از تشخیصم جراحی کنم.

جراحی نیمی از ریه ام را برداشت و تایید کرد که سرطان به غدد لنفاوی من سرایت نکرده است. اگرچه بعد از جراحی احساس بدی از نظر بدنی داشتم، اما از اینکه سرطان را در چنین مراحل اولیه گرفتیم، احساس خوش شانسی هم می کردم.

در طول بهبودی، متوجه شدم که سرطان ریه بیشتر از مجموع سرطان سینه، تخمدان و دهانه رحم زنان را می کشد. این بسیار کشنده است زیرا زمانی که میزان بقا می تواند بالا باشد به ندرت زود تشخیص داده می شود. هنگامی که سرطان ریه در سراسر بدن گسترش یافته است، مرحله ای که سرطان ریه اغلب در آن یافت می شود، شانس زنده ماندن به طور چشمگیری کاهش می یابد. با این حال، ما به طور معمول سرطان ریه را مانند سایر سرطان ها غربالگری نمی کنیم.

پنج هفته بعد از جراحی دوباره دویدم. شش ماه پس از عمل جراحی، آزمایش‌ها و اسکن‌هایم تایید کرد که من عاری از سرطان هستم. اگرچه از ابتلا به سرطان ریه در آینه عقب خوشحال بودم، اما متوجه شدم که چه معجزه ای به من داده شده است و چگونه معجزه من می تواند به دیگران کمک کند.

تا زمانی که همه ما نتوانیم سرطان خود را به موقع پیدا کنیم، من هرگز از غربالگری زودهنگام دست نخواهم کشید. در حال حاضر، برای غربالگری سرطان ریه، باید از دستورالعمل‌های خاصی پیروی کنید که مبتنی بر مفاهیم قدیمی است. اینها شامل فرضیه هایی است که سرطان ریه بعد از 50 سالگی و فقط در افراد سیگاری رخ می دهد. در واقع، زنانی که هرگز سیگار نکشیده‌اند، اکنون سریع‌تر از مردان سیگاری به سرطان ریه مبتلا می‌شوند و میانگین سن تشخیص نیز در حال کاهش است. دستورالعمل‌های کنونی آنقدر قدیمی هستند که حتی به بخار زدن هم نمی‌پردازند.

من اکنون از تشخیص زودهنگام پشتیبانی می کنم زیرا می دانم که زندگی من را نجات داده است. من همچنین بنیاد سرطان اهمیتی نمی دهد ایجاد کردم که به مردم کمک می کند تا هزینه سی تی اسکن قفسه سینه پیشگیرانه و با دوز پایین را بپردازند. من کتابی نوشتم “یک اسکن زندگی من را نجات داد” در مورد تلاشم برای افزایش آگاهی، با تمام سود به سرطان اهمیت نمی دهد.

سرطان ریه اغلب نتیجه انتخاب شیوه زندگی است. اما سرطان ریه یک انتخاب نیست و هیچ کس لیاقت آن را ندارد. من در حال حاضر استثناء خوش شانس سرطان ریه هستم و نمی خواهم خوش شانس باشم. من به مبارزه برای اکران ادامه خواهم داد تا زمانی که داستان من معمولی و نه خوش شانس در نظر گرفته شود.

منابع

انجمن سرطان آمریکا

انجمن ریه آمریکا

سرطان اهمیتی نمی دهد

این منبع آموزشی با پشتیبانی ایجاد شده استام دایچی.

آیا زنان واقعی خود را دارید، داستان های واقعی برای به اشتراک گذاشتن؟ به ما اطلاع دهید.

زنان واقعی ما، داستان‌های واقعی تجربیات واقعی زنان واقعی هستند. دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات به اشتراک‌گذاشته‌شده در این داستان‌ها توسط HealthyWomen تأیید نمی‌شود و لزوماً نشان‌دهنده سیاست یا موضع رسمی HealthyWomen نیست.