آیا سلامت روان با میل جنسی و میل جنسی شما مشکل دارد؟

اضطراب

اضطراب تأثیر خاص و مستقیمی بر میل جنسی دارد. از نظر بالینی، اضطراب سیستم تشخیص تهدید مغز را فعال می کند. سیستم عصبی به حالت هوشیاری می رود، خطر را بررسی می کند و برای اتفاقات بعدی آماده می شود. برای اکثر افراد، این شرایط اساساً با میل که نیاز به احساس ایمنی دارد ناسازگار است.

برای زنانی که مضطرب هستند، این می تواند در اتاق خواب به صورت هوشیاری بیش از حد در مورد واکنش های شریک زندگی، مشغول شدن به عملکرد یا آسیب پذیری، یا ناتوانی مداوم در احساس آرامش واقعی در بدنشان ظاهر شود. حتی زمانی که هیچ چیز به وضوح اشتباه نیست، سیستم عصبی به گونه ای عمل می کند که گویی ممکن است چیزی باشد، و این زنگ هشدار سطح پایین دسترسی به لذت را تقریبا غیرممکن می کند.

یک مشتری در اوایل دهه 40 خود توضیح داد که از نظر فیزیکی در حین رابطه جنسی حضور دارد اما از نظر عاطفی محافظت می شود، گویی منتظر است تا مشکلی پیش بیاید. توصیف او به وضوح یک تجربه ناراحت کننده بود. ذهن مسابقه او چیزی بیش از یک تقویم کامل بود. این نشان دهنده سیستم عصبی بود که فراموش کرده بود چگونه آشتی کند و تسلیم شود.

افسردگی

اگر اضطراب بیش از حد فعال باشد، افسردگی بسیار کم است. زنانی که از افسردگی رنج می برند اغلب از دست دادن علاقه به چیزهایی که زمانی از آنها لذت می بردند، از جمله رابطه جنسی را توصیف می کنند.

یک مشتری در اواخر دهه 30 خود آن را اینگونه توصیف می کند: “اینطور نیست که من شوهرم را دوست ندارم. فقط احساس نمی کنم چیزی” روزهای او کاملاً مسطح بود، انرژی او کم بود، و حتی کارهای کوچک بسیار طاقت فرسا بود. این نبود که او مخالف رابطه جنسی بود، فقط احساس می کرد که در زندگی اش بی ربط است.

افسردگی سیستم پاداش مغز را سرکوب می کند. مسیرهایی که انگیزه، انتظار و لذت را حفظ می کنند کمتر پاسخگو می شوند. همچنین می تواند بر عزت نفس و تصویر بدن تأثیر بگذارد و احساس تمایل یا تمایل به رابطه را سخت تر کند.

ADHD

ADHD به طور فزاینده ای در زنان شناسایی می شود، به ویژه به این دلیل که از لحاظ تاریخی در زنان کمتر تشخیص داده شده است، که علائم آن اغلب با عملکرد بیش فعالی که معمولاً در پسران شناسایی می شود متفاوت است.

تحقیقات نشان می دهد که ADHD می تواند به طرق مختلف بر جنسیت شما تأثیر بگذارد. ADHD می‌تواند منجر به بیش‌جنس‌گرایی شود، اما در برخی از زنان هم با میل جنسی کم و هم با رضایت جنسی پایین همراه است. شاید واضح‌تر از همه، زنان نتوانند به اندازه کافی ذهن خود را آرام و متمرکز کنند تا در احساسات جنسی غوطه‌ور شوند. این که به راحتی با سر و صدای اتاق دیگر حواس‌تان پرت شود یا متوجه شوید که فراموش کرده‌اید از فروشگاه شیر بخرید، می‌تواند برای خراب کردن کامل روحیه کافی باشد.

روش دیگری که ADHD می تواند در زندگی جنسی شما تداخل ایجاد کند، اختلال در تنظیم عاطفی است که یک ویژگی کاملاً مستند ADHD است. هنگامی که زندگی روزمره شامل واکنش عاطفی شدید، احساس سرخوردگی یا احساسات مزمن غرق شدن است، می تواند راحتی احساسی و امنیت لازم برای احساس میل را تضعیف کند. این کمتر در مورد عدم علاقه است و بیشتر در مورد مشکل در دستیابی به صمیمیت معنی دار در زمانی که شما قبلاً خسته شده اید یا احساسات شما تنظیم نشده است.

تروما

اختلالات مربوط به تروما می تواند تأثیر عمیقی بر میل جنسی داشته باشد. تروما در یک طیف وجود دارد. تروماهای “T بزرگ” (آنطور که ما در دنیای بالینی به آنها می گوییم) – به تجاوز جنسی یا تصادف رانندگی فکر کنید – به وضوح می تواند بر میل تأثیر بگذارد. اما ما اغلب به آسیب‌های ناشی از «ت‌های کوچک» توجه کافی نمی‌کنیم – به تعارض مداوم در یک رابطه، برخورد با کودکی با نیازهای ویژه یا مسائل حل‌نشده خانواده‌تان فکر کنید. جراحات “t کوچک” نیز می تواند بر میل تأثیر بگذارد. میل صرفاً ذهنی نیست، بلکه عمیقاً تجسم یافته است. یک مشتری در اوایل دهه 50 خود سابقه آسیب جنسی داشت که فکر می کرد “از آن عبور کرده است.” و با این حال، او در طول صمیمیت با شریک زندگی خود خاموش شد. او الگوی گزگز یا تحریک ناگهانی را بدون اینکه دلیل آن را بفهمد توصیف کرد.

تروما می تواند مدت ها پس از درک ذهن در سیستم عصبی زندگی کند. صمیمیت، آسیب‌پذیری، و لمس فیزیکی می‌توانند به طور ناخودآگاه واکنش‌های دفاعی را تحریک کنند – جنگیدن، فرار کردن، یا یخ زدن. برای بسیاری از زنان، این به صورت اجتناب، میل کم، یا مشکل در حضور در حین رابطه جنسی ظاهر می شود.

در مورد دارو چطور؟

بسیاری از زنان تعجب می کنند که آیا داروهای آنها در کاهش میل جنسی یا حتی کاهش لذت جنسی مقصر هستند یا خیر. و گاهی نقش بازی می کنند. برخی از داروهای ضد افسردگی، به ویژه SSRI ها، بر میل جنسی، برانگیختگی و ارگاسم اثر می گذارند. داروهای اضطراب و تثبیت کننده های خلقی نیز می توانند عوارض جانبی جنسی داشته باشند. از سوی دیگر، داروهای ADHD به ندرت دارای عوارض جانبی جنسی هستند. اگر مشکوک هستید که داروهای شما بر زندگی جنسی شما تأثیر می گذارد، بهتر است با پزشک تجویز کننده خود صحبت کنید. اغلب اصلاحات یا جایگزین هایی وجود دارد که می تواند کمک کند.

بازگشت میل جنسی

اگر خود را در هر یک از این الگوها می بینید، بدانید که تنها نیستید و راهی به جلو وجود دارد.

با پرسیدن از خود شروع کنید:

• سیستم عصبی من در بیشتر ساعات روز چگونه کار می کند؟ آیا بیش از حد فعال، کم فعال یا منتشر شده است؟
• آیا در بدنم احساس امنیت، حضور و ارتباط می کنم؟
• چه وزنه عاطفی را به دوش می کشم که ممکن است میل را از بین ببرد؟

از آنجا، تغییرات کوچک می تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند:

• یکی از موثرترین استراتژی ها ایجاد زمان گذار بین خواسته های روزانه و صمیمیت است.
• تمرکز حواس یا زمینه سازی را تمرین کنید تا به بدن خود کمک کنید تا آرام شود.
• با شریک زندگی خود در مورد آنچه که احساس می کنید باز باشید.
• از یک درمانگر کمک بگیرید که هم سلامت روان و هم جنسیت را درک کند.

میل در خلاء وجود ندارد. این بازتابی از دنیای درونی شما است – استرس شما، وضعیت عاطفی شما، احساس امنیت و توانایی شما برای حضور. خبر خوب این است که وقتی شروع به مراقبت از سلامت روان خود می کنید، میل اغلب راه خود را پیدا می کند – نه به عنوان عملکرد – بلکه به عنوان یک بسط طبیعی از احساس دوباره شبیه خودتان.