علائم سرطان تخمدان را زمانی که برگشت تشخیص دادم

اسپانیا

سرطان زنگ بیداری است. من در پاییز 2018 به آن پاسخ دادم، زمانی که در سن 45 سالگی تشخیص تکان دهنده سرطان تخمدان دریافت کردم. من در مرحله 2a بودم و در بهار 2019 عمل جراحی و شیمی درمانی موفقیت آمیزی داشتم. پس از آن تصمیم گرفتم تقریباً همه چیز را تغییر دهم! من از ساحل شرقی به غرب میانه نقل مکان کردم تا به دوستان و خانواده ام نزدیکتر باشم. من روابط را شروع کردم و پایان دادم، شغل را تغییر دادم و کلاس های پیلاتس و تی آر ایکس را شروع کردم. بالاخره خانه ام را بازسازی کردم، کاری که خیلی وقت پیش باید انجام می دادم. من به سفرهایی رفتم که همیشه آرزویش را داشتم. من حتی یک جشن تولد 50 سالگی خود را در سواحل دریاچه میشیگان برگزار کردم.

و این همه لحظات ارزشمند اینستاگرام نبودند. بعد از سرطان بر ترس از شکست غلبه کردم و شروع به نوشتن کردم. در کلاس‌هایی شرکت کردم تا نمایشنامه‌نویسی را یاد بگیرم و در رویدادهای عمومی قصه‌گویی شرکت کردم. من در یک برنامه 12 مرحله ای برای کودکان بزرگسال الکلی و خانواده های ناکارآمد کار کردم. من می خواستم الگوهایی را که از کودکی مرا آزار می دادند، بشکنم.

ببینید من آمار را دیده بودم. من اصطلاح بقای بدون پیشرفت را دوست نداشتم – فکر می کردم بهبودی هنوز یک چیز است. اما من دیده بودم که میانگین 18.4 ماه زندگی بدون پیشرفت سرطان پس از تشخیص بود. من 1800 روز داشتم. من یک تک شاخ بودم و مصمم بودم که هیچ لحظه ای را بدیهی ندانم. همانطور که گفته می شود، اکثر مردم کارهایی را که می توانند در یک سال انجام دهند، دست کم می گیرند و آنچه را که در 10 سال می توانند انجام دهند، دست کم می گیرند. بهترین زندگی ام را داشتم. گوشی رو کوبیده بودم و قطع کردم.

آنی، 2019

در مارس 2024 احساس کردم چیزی اشتباه است. مصمم بودم این بار علائم را از دست ندهم. متوجه شدم مقداری درد خیالی در سمت چپم می آید و می رود. هر بار که از جلوی آینه رد می شدم، می ایستم تا به شکمم نگاه کنم. آزمایش خون اصلی برای نشانگر تومور مرتبط با سرطان تخمدان CA125 نام دارد. من از درمان اولیه 4 یا 5 (در اصل غیرقابل تشخیص) می گرفتم. به تیم مراقبتم پیامک دادم و به آنها گفتم که مضطرب هستم و نمی‌توانم از ترس اینکه نشانه‌های اولیه تورم را از دست داده‌ام خلاص شوم. در آوریل CA125 من 7 بود. به خودم گفتم فیکس کردن را متوقف کنم. سرطان باید اشتباه گرفته باشد.

زمانی که خونگیری را در ماه ژوئیه شروع کردم، محتاطانه خوشبین بودم. آخر هفته یک جشنواره موسیقی بود. دوستانی که با آنها سفرهای فهرست سطلی را شروع کرده بودم به شهر پرواز کرده بودند. قبل از خونگیری از تیم پزشکی خود پرسیدم که نگران چه عددی باشیم؟ گفتند تا زمانی که من زیر 12 سال هستم زنگ نخواهیم زد. من 14 گرفتم. مطمئن بودم این آخرین جشنواره موسیقی من است.

آنی، در یک جشنواره موسیقی، 2024.

سپس دستور سی تی اسکن دادند. نتایج کاملاً غیرقطعی بود. شادی من کوتاه بود. فهمیدم منظور پرستارم وقتی گفت: “بعضی اوقات این چیزها مدتی طول می کشد تا پیشرفت کنند.” من چندین ماه در این وضعیت ناراحت کننده “غیرقاعد کننده” زندگی کردم. هدایت هر مکالمه دشوار بود. چقدر باید به اشتراک بگذارم؟ آیا استرس غیر ضروری را به زندگی آنها اضافه کنم؟ آیا واکنش عاطفی آنها به من استرس می دهد؟ وقتی تعداد من در ماه سپتامبر یک امتیاز کاهش یافت، طوری جشن گرفتم که انگار در لاتاری برنده شده ام. در دسامبر CA125 من 19 ساله بود. مجموعه دوم اسکن آنچه را که من برای 9 ماه می دانستم تایید کرد – سرطان من بازگشته بود. تشخیص اولیه مانند یک لگد به الاغ بود، حرکتی از سوی کائنات. این تکرار مثل لگد به دندان بود. یک ضربه عالی به شکم قلب کاملا شکسته و روح شکسته.

این یک معجزه بود که من خیلی زود عود سرطان خود را گرفتم. نشانه ای از اینکه چقدر از آخرین باری که به اطراف رفتم، زمانی که دلتنگ تابلوهای نئونی چشمک زن پر زرق و برق شده بودم، رشد کرده بودم. یک روز صبح، قبل از اینکه تایید شود، اما وقتی دانش عمیق من مشخص شد، از خودم پرسیدم که هنوز از چه چیزی در زندگی ام پشیمان هستم. یک عنصر بلافاصله ظاهر شد: من با بدنم صلح کامل نکرده بودم. بلافاصله با درمانگرم تماس گرفتم که مرا به یک گروه تصویر بدن معرفی کرد. طی چند هفته، با کمک ابزار و پشتیبانی، به تدریج احساساتم تغییر کرد. در جنگ با خودم نتوانستم خودم را درمان کنم.

دوستان، خانواده و همکاران شگفت انگیز من بار دیگر گرد هم آمده اند تا از من حمایت کنند. من جراحی لاپاراسکوپی انجام دادم و سپس یک رژیم دیگر شامل شش شیمی درمانی را شروع کردم. بار دوم خیلی سخت تر بود. سنش بود؟ یا یک پاسخ ضربه ای که در آن باید در طول درمان یخ زدگی را تحمل کنید (من واقعا از یخ زدن متنفرم!)؟ درک کندی در حال طلوع بود – این اکنون یک وضعیت مزمن بود. شرمنده شدم. عنوان اسب شاخدار از من سلب شد.

خوش بینی و اعتقادی که در دور اول داشتم از بین رفته بود. هر روز غم وجودی مرا آزار می داد. حتی کوچکترین تصمیمات هم سخت بود. من به شدت برونگرا هستم و معمولاً در محاصره افراد احساس راحتی می کنم. اما این بار احساس می کردم یک حیوان زخمی هستم. دلم می خواست تنها باشم و در رختخوابم پنهان شوم. من نمی توانستم روحیه مثبتی برای مراقبانم ایجاد کنم. من هم برای پذیرش مقاصد مثبت آنها تلاش کردم.

همه چیز در طول چهار درمان اول بدتر و بدتر شد. سرانجام، در سیکل پنجم، شروع به دیدن نور در انتهای تونل کردم. آخرین درمان من روز بعد از تولد 52 سالگی ام بود. من مقداری از موجوهایم را پیدا کرده بودم. در یک پیچ و تاب کاملاً غیرمنتظره از سرنوشت، من نیز درست قبل از اسکن های دسامبر با شخصی آشنا شده بودم. او همچنین یک نجات یافته از سرطان بود و مرا به معنای واقعی کلمه از خط پایان کشید.

از زمان اتمام درمان، قوی تر می شوم و یک حالت عادی جدید پیدا می کنم. من از اینکه در یک مهار کننده PARP هستم سپاسگزارم که امیدوارم بقای بدون پیشرفت من را برای مدت طولانی طولانی کند. (من به این مفهوم رسیده ام!) من به آرامی عود را نه به عنوان یک شکست، بلکه صرفاً به عنوان یک غربال ظریف می بینم که از طریق آن دوباره زندگی ام را تکان می دهم. سرطان برطرف می شود. فقط حیاتی ترین و معنی دارترین چیزها می توانند از بین بروند. پس از عود، رابطه من با سرطان تغییر کرد. من نمی توانم ارتباط با او را قطع کنم. ما اکنون در گفتگوی مداوم هستیم. اما ممنونم که هیچ کدام از ما این روزها زمان زیادی را صرف صحبت درباره مرگ نمی کنیم.

این منبع آموزشی با پشتیبانی ایجاد شده است مرک.

آیا زنان واقعی خود را دارید، داستان های واقعی برای به اشتراک گذاشتن؟ به ما اطلاع دهید.

زنان واقعی ما، داستان‌های واقعی تجربیات واقعی زنان واقعی هستند. دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات به اشتراک‌گذاشته‌شده در این داستان‌ها توسط HealthyWomen تأیید نمی‌شود و لزوماً نشان‌دهنده سیاست یا موضع رسمی HealthyWomen نیست.