یک روش معمول زنان منجر به شوک سپتیک شد

همانطور که گفته شد جکی دودا

28 سپتامبر 2023 بود. پسر 9 ساله من لوکاس برای سال تحصیلی جدید آماده می شد. نشانه هایی از سردتر هوا وجود داشت که نشان می داد پاییز در هوا است. من یک قرار قبل از عمل برای یک عمل سرپایی معمولی برای برداشتن فیبروم رحم داشتم تا من و همسرم الکس بتوانیم برای نوزاد دیگری تلاش کنیم. من سوالاتی داشتم، اما به نظر می رسید که متخصص زنان عجله داشته باشد و سوالات من بی پاسخ مانده است. این باید اولین سرنخ من باشد. چیزی به نظرم نمی رسید.

عمل چند روز بعد، در 4 اکتبر بود. همان روز به خانه رفتم. بعد از ظهر نتوانستم ادرار کنم. یا هر چیزی را نگه دارید. من نیز به طور غیرعادی ستیزه جو و بسیار ضعیف بودم، به سمت حمام خزیدم.

ما اثرات طولانی مدت بیهوشی را مقصر می دانستیم، اما علائم من در واقع نشانه های آشکار سپسیس، پاسخ بیش فعال و سمی بدن به عفونت بود. یک اورژانس پزشکی واقعی با پنج زنگ هشدار.

بعد از گذراندن شب در حالی که در یک جهنم پیچیده دیستوپیایی در عذاب می پیچید، صبح شوهرم من را مستقیماً به مطب متخصص زنان برد. ساعت‌ها در اتاق انتظار نشستیم تا او ناراحتی شدید من را «طبیعی» ندانسته و ما را با داروهای مسکن به خانه بفرستد. خوشبختانه شوهرم به توصیه او توجهی نکرد و من را از خیابان به اورژانس بیمارستان برد. احساس می کردم به آخر خط رسیده ام. کارکنان به سرعت مرا سوار بر گارنی کردند. از شوهرم خداحافظی کردم. خداحافظی همیشگی که با عزیزانتان می گویید در حالی که فکر نمی کنید دیگر هرگز آنها را نخواهید دید.

در عرض یک ساعت از خواب بیدار شدم و در کمای پزشکی قرار گرفتم. مقصر سوراخ شدن روده و رحم از عمل روز قبل است. شکم من تمام شب با یک آشفتگی عفونی نفرت انگیز پر شد و من دچار شوک سپتیک شدم. عمل جراحی اورژانسی داخل بدنم را درست کرد و مرا از مرز مرگ بازگرداند. اما خسارت وارد شد.

نوامبر 2023

بدنم مثل یک منطقه تلفات جمعی بود. انگشتان پا و پاهایم نکروزه بودند، سیاه و سفید با بافت در حال مرگ، باند و لوله، یک خط مرکزی در گردنم، یک دستگاه تنفس مصنوعی در دهانم و یک کیسه کولوستومی روی شکمم وجود داشت. از خواب بیدار شدم و فکر کردم چه اتفاقی افتاده؟ من شبیه فرانکنشتاین بودم و نگران بودم که ظاهرم پسرم را بترساند. حتی وقتی به خودم نگاه کردم ترسیدم.

پزشکان و پرستاران زخم های باز را تمیز کردند. شاید لایه بیرونی مرده باشد، اما لایه داخلی بسیار زنده بود. و قسمتی از پایم فرو رفت. من میتونستم تا ته استخوان ببینم. تکان دادن و تکان دادن باعث شد من بخواهم مستقیم از دیوارها بالا بروم. مانند بسیاری از بازماندگان سپسیس، به سرعت فهمیدم که زنده ماندن از سپسیس تنها اولین بخش از یک سفر طولانی است. قطار من هنوز ایستگاه را ترک نکرده بود.

بعد از حدود یک ماه بالاخره به خانه آمدم، ضعیف، دردناک، با دست و پای باندپیچی. خانه ما برای کسی در وضعیت تغییر یافته من تنظیم نشده است، و بالابر پله ها و تغییرات آن گران است. من در طبقه بالا در اتاق خوابمان مستقر شدم و با اشتیاق به زندگی در طبقه پایین گوش دادم. پسرم در حال رفتن به مدرسه، شوهرم، همسرم، صدای خنده و گفتگو. من مثل راپونزل در برج او بودم. گمشده و تنها. موج عظیمی از افسردگی مرا فرا گرفت.

بستری شدن من در بیمارستان یک کار انجام شده نبود. قطع جزئی انگشتان بدن دنبال شد که طی چند ماه سازماندهی شد. آنها همچنین قطع دو طرفه ترانس متاتارس را انجام دادند، یعنی من انگشتان پا و جلوی هر دو پا را از دست دادم. آنها در نهایت کولوستومی من را معکوس کردند و استوما، بخشی از روده که مواد زائد را از بین می برد، دوباره داخل آن قرار دادند. من تا الان 18 عمل جراحی انجام دادم. پسرم نگران هر سفر من به بیمارستان است. این با بحران اولیه من مشخص شده است.

من کاملاً به خانواده‌ام وابسته بودم و احساس سنگینی می‌کردم. من حتی با جامعه قطع شده پا هم جور در نمی آمدم زیرا برخی از دست دادن پای من را “زیبایی” می دانستند. من از احساس اندام های فانتوم، آسیب عصبی و مشکلات گردش خون رنج می برم، درست مانند افراد قطع عضو که یک پا یا دست خود را از دست می دهند. بخش غم انگیز این است که افرادی که از نوع قطع عضو من هستند فقط “زیبایی” در نظر گرفته نمی شوند، بلکه این یک ناتوانی پنهان است که برای دیده شدن باید به آن اشاره کنیم. این به افراد کمک می کند تا با ناتوانی شما همدردی کنند یا با آن ارتباط برقرار کنند، اگر برای آنها قابل مشاهده است. ارتز کمکی نمی کند و جوراب های خاص هم کمکی نمی کنند. راه رفتن روی نیم پا بسیار دردناک است. خیلی طول کشید تا بالاخره پاهایم را همان طور که هستند بپذیرم.

آوریل 2024

خاطرات فشرده ام هنوز مرا آزار می دهد. در حالی که تئوری های توطئه در سرم می چرخیدند، صداهایی را از داخل دیوارها شنیدم. هیچ کس به شما درباره روان پریشی شدیدی که در خانه شما را دنبال می کند، نمی گوید. فکر می‌کردم دیوانه‌ام و از ترس اینکه برای همیشه حبس شوم به کسی نخواهم گفت. اگر فقط بیمارستان به این موضوع اشاره می کرد، به جای اینکه احساس تنهایی کنم، احساس امنیت بیشتری می کردم و بهتر می توانستم با آن کنار بیایم. روان پریشی ICU واقعی است. روان پریشی فنتانیل واقعی است. و سندرم پس از سپسیس به طرز وحشتناکی واقعی است و بسیاری از ما را نگران می کند.

خوشحالم که به ذهنم گوش ندادم که می گفت: “قرص ها را بخور و همه چیز را تمام کن.” اما چه تعداد از بازماندگان سپسیس این افکار را دنبال می کنند؟ این من یادوسا. و این عصبانیت جرقه ای را ایجاد کرد که طرفداری من را روشن کرد.

ما نمی‌توانیم به بیمارستان‌ها یا مؤسسات دیگر تکیه کنیم تا ما را برای آنچه انتظار داریم آماده کنند. من هرگز نمی‌خواهم که سایر بازماندگان سپسیس، کاری را که من انجام دادم تحمل کنند. هر شب با گریه به رختخواب می رفتم، افسردگی گرفتارش شده بود که هیچ قرصی به آن دست نمی زد. Бях буден از 10 شب. تا ساعت 5 صبح به حال خود رها شده است. سوالات همچنان مغزم را پر می کردند. “چرا این اتفاق برای من افتاد؟” “چه کار کردم که لیاقت این را داشته باشم؟”

من نان آور خانه هستم و همیشه برای کار به مسافرت رفته ام. همه چیز 24/7 بود. متوجه شدم که اگر چیزی قرار است مرا وادار به تغییر مسیر کند، نمی‌تواند یک تلنگر ملایم یا متقاعد کردن ملایم باشد. او مجبور شد بال های من را ببندد تا به من فرصت دهد تا مسیرم و هدف زندگی ام را دوباره ارزیابی کنم. بلعیدن قرص سختی بود، اما داشتم نوشته های روی دیوار را می دیدم. پس از حدود دو سال، من شروع به بیدار ماندن در شب بعد از کار کردم تا Phoenix Health Compass و Phoenix Navigator را ایجاد کنم تا به بیماران کمک کنم بهترین پزشکان را پیدا کنند. و احساسات خود را در خاطراتی که این بحران جنون آمیز را توصیف می کند، بیان می کند. از طریق خاکستر.

من شروع به درگیر شدن کردم، در NBC4 واشنگتن ظاهر شدم و در مورد تجربه خود با مخاطبان صحبت کردم. من متوجه شدم که هنوز اینجا هستم تا رشد پسر گرانقدرم را ببینم، در کنار همسرم و خانواده‌هایمان باشم و در نهایت برای سایر بازماندگان تفاوت ایجاد کنم. و این یک هدیه شگفت انگیز است.

آیا زنان واقعی خود را دارید، داستان های واقعی برای به اشتراک گذاشتن؟ به ما اطلاع دهید.

زنان واقعی ما، داستان‌های واقعی تجربیات واقعی زنان واقعی هستند. دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات به اشتراک‌گذاشته‌شده در این داستان‌ها توسط HealthyWomen تأیید نمی‌شود و لزوماً نشان‌دهنده سیاست یا موضع رسمی HealthyWomen نیست.